Léontine

Stadsleven op het einde van de 19de eeuw (1850-1914)

In de 19de eeuw leeft een groot deel van de bevolking in armoede, met kinderarbeid, lange werkdagen en als ontspanning kermissen en volksfeesten. Dat staat in contrast met de rijkdom van de hogere klasse: de oude adel, legeroversten, hogere ambtenaren en sinds de industrialisering ook fabrieksbazen. In het landelijke Ieper is er geen echte industrialisatie, al ijveren vanaf 1850 progressieve krachten voor de economische ontwikkeling van de stad en worden kanalen en spoorwegen aangelegd. Het kanaal Ieper-Komen, dat Ieper moet verbinden met industriesteden als Armentiers, Roubaix, Rijsel, Kortrijk en Gent, wordt een fiasco. Een zware tegenslag voor de economische ontwikkeling van stad en streek. Tussen 1875 en 1914 verandert er weinig in de binnenstad. Ieper telt veel eeuwenoude huizen, vaak in slechte staat. Arme gezinnen hokken samen in beluiken, een soort binnenplein met aan weerszijden kleine tweekamerhuisjes. Straten zijn te smal voor een vlotte circulatie. Het stadsbestuur probeert de oude glorie nieuw leven in te blazen door middeleeuwse monumenten te onderhouden. Stadsarchitect Jules Coomans (1871–1937) leidt ambitieuze restauraties van de Lakenhallen, het belfort en de Sint-Maartenskathedraal.

De Poperingse Léontine Permeke vestigt zich na haar huwelijk met Ieperling Honoré Antony (1844–1919) in 1887 als fotografe in Ieper. Zij maakt vooral portretten van individuen en groepen. Al snel versterken haar twee zonen, Maurice (1883–1963) en Robert (1885–1966), de firma. Vooral Maurice legt zijn geboortestad vast in schitterende, internationaal bekroonde foto’s. Robert haalt de wereldpers met oorlogsfoto’s van de brandende Lakenhallen en brengt de vernietiging van Ieper in beeld. Maar de oorlog stopt ook de werking van het bedrijf. Eind 1919 keert Léontine terug naar België. Honoré is dan pas gestorven. Met haar zonen vestigt zij zich in Oostende, onder de naam Antony d’Ypres. Hun fotografische inventaris van Ieper voor, tijdens en na de oorlog is een van de hoogtepunten van het Vlaams cultureel erfgoed.

Winkeletalage - Maurice Antony, 6 december 1909